LOTOPAŁANKA KARŁOWATA

LOTOPAŁANKA KARŁOWATA

LOTOPAŁANKA KARŁOWATA
znana również jako lotopałanka krótkogłowa, workolot karłowaty.
Nie wymaga dokumentu CITES. Pochodzenie - hodowla fermowa (Indonezja)

Opis gatunku:

Lotopałanki tak jak kangury są torbaczami żyjącymi w Australii, Papui, Nowej Gwinei i wschodniej Indonezji. Oznacza to, że młode lotopałanki rodzą się w bardzo wczesnym stadium rozwoju. Zaraz potem o własnych siłach pełzną do torby lęgowej na brzuchu matki, przysysają się do sutków i zaczynają rosnąć. Z torby wychodzą po około 60-70 dniach.
Wszystkie lotopałanki mają fałdy skórne pomiędzy przednimi i tylnymi łapkami. Skacząc z gałęzi rozpościerają łapki, napinając w ten sposób fałdy i uzyskują powierzchnię nośną umożliwiającą lot ślizgowy (jak lotnia). Potrafią w ten sposób pokonać nawet 40-50m więc trzeba pilnować swoich lotopałanek spacerujących po pokoju.
Dorosłe lotopałanki ważą 90-130g i mierzą 11-15 cm (ciało) i do tego 20 cm puszystego ogonka. Mają szary grzbiet z czarnym pasem ciągnącym się od czoła do nasady ogona a także czarne obwódki wokół oczu i koniuszka ogona. Brzuszek, szyja i broda są białe lub kremowe. Do tego bardzo wielkie oczy i duże uszy.
Lotopałanki to zwierzęta bardzo społeczne i stadne, wytwarzające bardzo silne więzi rodzinne i potrzebują częstych kontaktów z członkami własnej grupy. Dlatego najlepiej trzymać je co najmniej w parach lub małej grupie i obserwować jak razem śpią („na kupie”), bawią się, ustalają hierarchię i wzajemne relacje. Jeśli już koniecznie chcemy mieć jedną lotopałankę w domu powinniśmy poświęcać jej bardzo wiele czasu tak, aby zbudowała silną więź ze swoim właścicielem (musimy zastąpić zwierzęciu stado) – ponieważ jednak dla lotopałanki czymś nienaturalnym jest pozostawanie samotnie nawet przez chwilę, szczerze odradzamy trzymanie pojedynczego zwierzaka.
Lotopałanki prowadzą nocny tryb życia i są najaktywniejsze gdy ich właściciele próbują spać J, dlatego najlepiej kontaktować się z nimi i bawić rano oraz wieczorem, pozwalając na naturalny odpoczynek w ciągu dnia. Oswojone lotopałanki chętnie spędzą również dzień ze swoim właścicielem – śpiąc w kieszeni lub przyczepionym nosidełku. Natomiast w nocy lotopałanki potrafią być dość głośne: wydają dźwięki przypominające szczeknięcia, gwizdy i piski, o czym warto pamiętać planując umieszczenie klatki dla lotopałanek (raczej nie lokujmy ich w sypialni). W niewoli, gdzie nie zagraża żaden drapieżnik, lotopałanki żyją zwykle 10-15 lat, są więc dość długowieczne jak na małego ssaka. Dlatego warto starannie rozważyć zakup lotopałanki i poczytać o ich hodowli –nowi przyjaciele spędzą z nami wiele czasu.
Lotopałanki, jak wszystkie zwierzęta stadne dość łatwo się oswajają i potrafią być bardzo przyjazne w stosunku do właściciela – biegają po człowieku, wdrapują się i zlatują z głowy i domagają pieszczot. Warunkiem zażyłych relacji jest stały kontakt z człowiekiem i przyzwyczajanie lotopałanek do brania na ręce od małego. Lotopałanki mieszkające w naszym sklepie są otaczane miłością i systematycznie przyzwyczajane do kontaktu z człowiekiem, co ułatwi im aklimatyzację w nowym domu i nawiązanie przyjaznych relacji z nowym właścicielem.

Warunki hodowli:
Lotopałanki w naturze żyją w koronach drzew i uwielbiają się wspinać, dlatego wymagają naprawdę dużej klatki. Największa klatka jaką uda się znaleźć w sprzedaży będzie prawdopodobnie najmniejszą klatką nadającą się dla lotopałanek. Szczebelki powinny być gęsto rozmieszczone, tak by nie przecisnęła się przez nie nawet zmotywowana i zdeterminowana lotopałanka. Jeśli szczebelki klatki będą umieszczone poziomo umożliwią zwierzakom wspinaczkę i dostarczą dodatkowej rozrywki. Klatka powinna mieć kilka poziomów lub półek, co zwiększy przestrzeń życiową zwierzaków.
Klatkę powinniśmy wyściełać grubą warstwą drewnianych trocin, mielonymi skorupami orzecha kokosowego (torf kokosowy), chipsami ze skorupy kokosa lub ściółką kukurydzianą – podłoża te można ze sobą mieszać dla urozmaicenia terenu. Taką ściółkę powinniśmy wymieniać regularnie raz w tygodniu.
Lotopałanki są przyzwyczajone do ciepłego klimatu i najlepiej czują się w temperaturze 22-30stC (70-85F). W lato, gdy nam jest ciepło tylko w t-shircie to lotopałankom też najprawdopodobniej jest ciepło. Jeśli jednak marźniemy i ubieramy się w coś cieplejszego to pomyślmy również o dogrzaniu marznących lotopałanek. Warto użyć ceramicznych promienników ciepła, które podgrzeją klatkę ale nie świecą i nie drażnią nocnych zwierzątek. Aby nie przegrzać zwierzaków warto zaopatrzyć się w termostat, automatycznie wyłączający promienniki gdy temperatura osiągnie pożądany poziom.
W klatce staramy się odtworzyć warunki korony drzew, więc koniecznie wkładamy tam konary i gałęzie po których można biegać i wspinać się. Można dodać też kilka zwisających lin i sznurków, co będzie dodatkową rozrywką.
W naturze lotopałanki mieszkają w dziuplach drzew, dlatego w klatce warto umieścić spory drewniany domek, który zwierzaki sobie urządzą. Domek powinien zostać powieszony lub solidnie przymocowany na wyższej półce klatki – spanie i odpoczywanie na ziemi jest dla lotopałanek czymś nienaturalnym i grozi problemami zdrowotnymi w związku z gromadzącymi się na dnie klatki resztkami i nieczystościami. Można umieścić kilka takich kryjówek.
Do klatki wstawiamy miseczki na pokarm – najlepiej cięższą miseczkę ceramiczną aby lotopałanki nie wywracały jej podczas biegania, choć i tak pewno spróbują.
Lotopałanki powinny mieć ciągle dostępną świeżą wodę. Należy zainstalować poidełko, bo miseczka z wodą zostanie szybko wywrócona, zasypana, przetoczona lub przynajmniej zanieczyszczona. Wodę zmieniamy codziennie.
Niespożytą energię lotopałanek rozładuje kołowrotek. Lotopałanki potrafią biegać w nim godzinami, często po kilka zwierzaków naraz pakuje się do środka.
Lotopałanki ucieszą się z dodatkowych zabawek (huśtawki, włochate materiały, maskotki).

UWAGA: W naturze lotopałanki nie muszą przejmować się zanieczyszczeniami i śmieciami – wszystko co upuszczą czy wydalą w koronach drzew spada na ziemię i „znika” ze świata lotopałanek. Dlatego zwierzaki te robią spory bałagan zarówno w klatce jak i dookoła niej. Jednak w niewoli porzucone odpadki nie znikają same, szybko gniją i mogą zagrozić zdrowiu zwierzaków. Dlatego trzeba pamiętać o częstym sprzątaniu klatki – niestety lotopałanki są też terytorialne i wyraźnie znaczą zajęty obszar, więc zaraz po wyczyszczeniu terrarium zabiorą się energicznie do ponownego znaczenia i tworzenia bałaganu. Czasem zaleca się więc, aby klatki czyścić etapami tak, aby zawsze był w niej lekki, znajomy zapach lotopałanki.

Żywienie i pokarm:

W naturze lotopałanki żywią się słodkim sokiem z pni akacji i figowców oraz nektarem z kwiatów. Taki pokarm trudno jest zdobyć w warunkach hodowlanych, ale możemy zastąpić go naturalnym miodem, przecierami owocowymi dla dzieci (np. Gerber), jako dodatek podawać można jogurty owocowe i tarte owoce. Jedzą również słodkie i bardzo soczyste owoce, które w niewoli stanowią zwykle podstawę ich diety, oraz owady i ich larwy (np. świerszcze, szarańczę, drewnojady, mączniki)